Przygotowując aplikacje ważyłem każde słowo. Czy „biegła obsługa komputera” brzmi lepiej od „bardzo dobrej”? Zastanawiałem się czy w CV wpisać zainteresowania i inne mniej istotne rzeczy. W liście przekonywałem, że jestem energiczny, towarzyski, zaradny i matka-Gaja-wie-co-jeszcze. Bałem się, że gdzieś mogłem przedobrzyć, że jakieś zdanie będzie nieodpowiednie. Zupełnie niepotrzebnie…

Po paru rozmowach ze znajomymi przekonałem się, że to co napiszę w aplikacji może, co najwyżej, służyć ku uciesze gawiedzi zgromadzonej w biurze. Człowiek się sili, a oni się głupawo śmieją. Pracę i tak na końcu dostaje znajomy wskazany przez jednego ze współpracowników. Nikogo nie interesują lata doświadczeń, certyfikaty i ukończone kursy. Liczy się to, że Witold wspomniał kierownikowi o Zenku.

Tylko po co w takim razie umieszczacie ogłoszenia na stronie firmy i w portalach pracowych? Bez tego ludzie zaoszczędziliby czas, a firma pieniądze. W ten sposób tylko niepotrzebnie robicie innym nadzieję.

Powoli mam dosyć.

To już nie wystarczy zwyczajne nie?

A co zdecydowało, że odszedłem? Rozmowa kwalifikacyjna w innej firmie, na którą nie mógłbym pójść, gdybym został dzisiaj w tej pierwszej, masakrycznie ciężki dojazd (przez całe miasto, dwie przesiadki) i praca na trzy zmiany. Przyznaję, to ostatnie ma też swoje dobre strony. Nawet bym się cieszył, gdybym mógł pracować wyłącznie w nocy i popołudniami. Niestety, zasady są takie, że w pracy trzeba od czasu do czasu pojawić się również rankiem (b. wczesnym).

Teraz sobie siedzę i biję się z myślami. Mam przeczucie, że zostanę pokarany. Nie przyjmą mnie do tej drugiej pracy i zostanę na lodzie. Ale cóż… taka karma.

Super. Pewnie jak jeszcze bardziej przyłożę się do pracy, to dostanę własny materac pod biurko i nie będę musiał już wcale wracać do domu.

- Halo.
- Krysia to ty?!
- Pomyłka.

Heh.